قنوتت: روی دستت اصغرت را ...
رکوعت: خم شدی تا اکبرت را ...
نهادی صورتت را بر روی خاک
بمیرم سجده های آخرت را ...

صلی الله علیڪ یا اباعبداللّه الحسیــــــــــن....

در این روزها التماس دعای مخصوص............

دلم برای حرم اقام تنگ شده

سلام عموی عالمدلم برایتان تنگ شده آقای با وفایم.. حالا بماند که از وقتی برگشتم از بهشت شما، هرشب خواب حرم می بینم.. اینکه در خواب هم از شوق دیدار شما اشکم در می آید که به این زودی دوباره دعوتم کردید...

یا کاشف الکرب عن وجه الحسین اکشف کربی بحق اخیک الحسین

ارباب کرم منو یادت نره

شاه محترم منو یادت نره

اربعین... حرم... منو یادت نره................

+آهای دختر خانوم ماه امام حسین نزدیک است.. نمی گویم امام حسین را دوست بدار!! نه اصلا!! "لا اکراه فی الدین" (هیچ اجباری در دین نیست) فقط به احترامش شمشیر آرایش را غلاف کن..................

دردنوشت: این روزها در یک شهر دیگرم و تنها!! بیش از همیشه صحنه هایی می بینم که قلبم را درد میدهند.. از کارتون خوابها گرفته تا وضع پوشش و حجاب دانشجوها و ... اینکه قرار است مثل شهر قبلی اندکی از کارها برایم به عادت تبدیل شوند یا نه!! نمیدانم!! اما امیدوارم هیچوقت قباحت گناه برای هیچ کس از بین نرود.. یاد لحظه هایی می افتم در همان دمدمای شهر قبلی آمدن یک ماه فقط گریه کردم به خاطر جو محیط!! با اینکه یک شهر مذهبی بود و انتظار بیشتری میرفت.. اما الان خیلی راحت تر از قبل با این مسائل کنار می آیم و این به نظر حقیر خیلی بد است... خدا مواظب حالمان باشد که خوب شویم و خوب بمانیم... الهی آمین

خیلی بد است که اتفاقات دوروبرمان همه ش برایمان عادت بشوند... یکی همین عادت به دیدن این صحنه ها بدون داشتن حس برخورد اولیه... سوای این، عبادتمان از روی عادت باشد بدتر است... اینکه لذتی در عبادت نباشد... اینکه عبادت، خالیِ مان نکند.. آراممان نکند.. از روی عادت هرکاری کردن زجر دارد... حتی محبت عالمی میگفت نمازی نماز است که رکوع رکعت دوم با رکوع رکعت اول فرق داشته باشد..... من باشم یک سبحان الله یشتر میگویم در رکعت دوم، اما هزار دریغ و افسوس که...(چه حرفهای قلمبه سلمبه ای نوشتم من!! سوادم نمی رسد باید فکر کنم خیلی زیاد)

++حال خوب من با "تـــــــــــــــــــــــو" امضا شده................

مشق حضور...